وطنم, ایران

یکی‌ از هشت‌ لوکوموتیوران‌ راه‌آهن‌ مسجدسلیمان‌ در 109 سالگی‌ حیات‌ خود، به‌ دنبال سیاست‌ دولت‌ مبنی‌ بر توسعه‌ی‌ خط ریلی‌ کشور به‌ احیای‌ دوباره راه‌ آهن‌ در این‌ شهر می‌اندیشد. در سال‌ 1301 خورشیدی‌ در زمانی‌ که‌ جاده اهواز - مسجدسلیمان‌ هنوز ساخته‌ نشده‌ بود و شرکت‌ چوب‌ برای‌ حمل‌ و نقل‌ اموال‌ خود خط راه‌آهن‌ به‌ طول‌ 58 کیلومتر از محلی‌ به‌ نام‌ درخزینه‌ تا مسجد سلیمان‌ احداث‌ کرد. مرادفرضی‌ کاهکش‌ از نخستین‌ سال‌ تاسیس‌ این‌ خط راه‌آهن‌ تا سال‌ 1323 خورشیدی‌ با ورود سربازان‌ هندی‌ - انگلیسی‌ و متفقین‌ به‌ ایران‌ که مصادف‌ شد با برچیده‌ شدن‌ راه ‌آهن‌ در این‌ شهر، مشغول‌ به‌ کار شد. وی‌ که‌ سال‌ 54 به‌ عنوان‌ کارگر و کارمند فنی‌ در استخدام‌ شرکت‌ نفت‌ بود هم اکنون‌ با حقوق‌ بازنشستگی‌ 80 هزار تومان‌ درماه‌، دارای‌ 12 فرزند و 60 نوه‌ است‌.
عباس‌ شهنی‌ مولف‌ کتب‌ تاریخ‌ مسجد سلیمان می‌نویسد: مرادخان‌ شاید تنها کسی‌ باشد که‌ از نسل‌ اول‌ صنعت‌ نفت‌ ایران‌ باقی‌ مانده‌ است‌. او با 109 سال‌ بیشترین‌ شانس‌ زندگی‌ پس‌ از بازنشستگی‌ را داشته‌ و هم‌ اکنون‌ در زادگاه خودزندگی‌ می‌کند.
مراد فرضی‌ کاهکش‌ با اشاره‌ به‌این‌ که‌ مسجد سلیمان‌ 8 راننده‌ ی‌ قطار داشته‌ و روزانه‌ 5 قطار در آن‌ مسیر تردد می‌کرد، می‌گوید: من‌ راننده‌ قطار شماره‌ی‌ پنج‌ بودم‌ و این‌ قطار مانند قطارهای‌ دیگر در ایستگاه‌های‌ مل‌کریم‌، تمبی‌، 22 میل‌، 5 میل‌، 16 میل‌، بتوند و آبگاه‌ توقف‌ می‌کرد و ایستگاه‌ مبدا و مقصد هم‌ درخزینه) و ویل وی‌ بودند.
مولف‌ کتاب تاریخ‌ مسجدسلیمان در این‌ زمینه‌ می‌گوید در آن‌ زمان‌ معدن‌ شن‌ و ماسه‌ شرکت‌ نفت‌ درتمبی‌ و بتوند واقع‌ بودند و قطار از این‌ محل‌ برای کالاهای‌ ساختمانی‌ بارگیری‌ می‌شد.
در سال‌ 1926 میلادی‌ آب‌ مصرفی مسجدسلیمان‌ به‌ طور عمده‌ از رودخانه‌ کارون‌ و از راه درخزینه تامین‌ می‌شد که‌ خطوط لوله آن‌ در کنار راه‌ آهن‌ بود. مراد فرضی‌کاهکش‌ با اشاره‌ به‌ این‌ که‌ در چند دهه‌ی‌ پیش‌ در این‌ شهر پیش‌ از این‌ که‌ جاده‌ ایی‌ برای‌ تردد خودرو بوده باشد راه‌آهن‌ وجود داشته‌، امیدوار است‌ که‌ با توسعه‌ی‌ جاده‌ی‌ مسجدسلیمان‌ به‌ شهرکرد، اصفهان‌، خط راه‌آهن‌ مسیر اهواز به‌ شهرکرد و اصفهان‌ نیز از راه‌ مسجد سلیمان‌ به‌ یکدیگر وصل‌ شود تا شهر محروم‌ مسجدسلیمان‌ از انزوا بیرون آید.
وی‌ درباره‌ی‌ برچیده‌ شدن راه‌آهن‌ مسجد سلیمان‌ می‌گوید: با توسعه‌ صنعت نفت‌ و ایجاد انبارهایی‌ در آبادان‌، اهواز، و آغاجاری‌، تاسیسات‌ راه آهن‌ مسجدسلیمان‌ از سال‌ 1323 به‌ تدریج‌ برچیده‌ و میان‌ بندرماهشهر و آغاجاری‌ به‌ کار گذاشته‌ شد. این‌ درحالی‌ است‌ که‌ هنوز بقایای‌ خط‌های‌ راه‌آهن‌ در میان‌ تپه‌ها و در جای‌ جای‌ شهر دیده‌ می‌شود. به واسطه‌ی‌ متروکه‌ شدن‌ راه‌ آهن‌ مسجدسلیمان سرانجام‌ ریل‌های‌ باقی‌ مانده‌ یکی‌ پس‌ از دیگری توسط مردم‌ از جای‌ کنده‌ و یا در ساختمان‌ سازی به‌ کار گرفته‌ شد و یا برای‌ شخم‌ زدن‌ زمین‌های‌کشاورزی‌ بر پشت‌ گاوها و الاغ‌ها گذاشته‌ شد و به قول‌ مولف‌ کتاب‌ تاریخ‌ مسجد سلیمان‌، اکنون پس از سال‌ها هنوز مسیر خط، زیر سازی‌ ریل‌های برجای‌ مانده‌ از راه‌آهن‌، حسرت‌ و اندوه‌ در جان ایرانگردان‌ و شهروندان‌ می‌اندازد و این سروده را در حافظه‌ها تداعی‌ می‌کند: از کاروان‌ چه‌ ماند جز آتشی‌ به‌ منزل‌
کافی است‌ به‌ مسجد سلیمان‌ بروی‌ و از ریل وی، چشمه‌ علی‌، و نفتون‌ و... بگذری‌ تا به‌ هشت‌ بنگله‌برسی‌. آن‌جا سراغ‌ مردی‌ را می‌توان‌ گرفت‌ که‌ از دهه‌ 20 دیگر سوار وسیله‌ نقلیه‌ای‌ که‌ زمانی راننده‌ی‌ آن‌ بود، نشده‌ است‌. مراد فرضی‌ کاهکش از مستتراسکات‌ به‌ عنوان‌ رییس‌ کل‌ انبارها راه‌آهن‌ و لوکوموتیورانان‌ نام‌ می‌برد و از معصوم‌علی‌ زراسوند، حافظ ململی‌، حمید عرب، و عزیزاله‌خسروی‌ به‌ عنوان‌ لکوموتیورانان و از حاجت‌گندایی‌ و فتحی‌ چهارلنگ‌ به‌ عنوان سوزنبان‌ نام‌ می‌برد. مشهدی‌ کریم‌، شهپوش‌، بابادی‌ و یدا...کاهکش‌، سبز علی‌وند، آشارضابابادی‌، شیخ‌ امین،‌ و خان‌ صاحب‌ هندی‌ دیگر همکاران‌ مراد فرضی‌ کاهکش‌ بوده اند. مراد فرضی‌ کاهکش‌ با این‌ که‌ بیشترفرزندان‌ او از مدارج‌ عالیه‌ برخوردارند و بیشتر آنها در رشته‌ی‌ پزشکی‌ تحصیلات‌ خود را سپری کرده‌اند، می‌گوید: آرزو دارم‌ در این‌ شهر و محله‌ برای‌ فرزندان‌ و همشهریان‌ خود به‌ رسم‌یادگار و رسم‌ خدمت‌ به‌ مردم‌ دوست‌ داشتنی مسجدسلیمان‌ دو باب‌ درمانگاه‌ و داروخانه احداث‌ نمایم‌.
مراد فرضی‌ کاهکش‌ که‌ از سال ‌63 تاکنون‌ دیگر کار دولتی‌ انجام‌ نمی‌دهد و بازنشسته‌ است‌ به‌ کشاورزی‌ می‌پردازد و در محله هشت‌ بنگله‌ مسجد سلیمان‌ زندگی‌ می‌کند.

http://satsat3.com/showthread.php?t=288244 

به طور كلي اين فناوري عبارت از كاربرد ذرات در ابعاد نانو است. يك نانومتر، يك ميلياردم متر است. از دو مسير به اين ابعاد مي توان دسترسي پيدا كرد. يك مسير دسترسي از بالا به پايين و ديگري طراحي و ساخت از پايين به بالا است. در نوع اول، ساختارهاي نانو با كمك ابزار و تجهيزات دقيق از خرد كردن ذرات بزرگ تر حاصل مي شوند. در طراحي و ساخت از پايين به بالا كه عموما آن را فناوري مولكولي نيز مي نامند، توليد ساختارها، اتم به اتم و يا مولكول به مولكول توليد و صورت مي گيرند. به عقيده مدير اجرايي موسسه نانوتكنولوژي انگلستان، فناوري نانو ادامه و گسترش روند مينياتوريزه كردن است و به اين طريق توليد مواد، تجهيزات و سامانه هايي با ابعاد نانو انجام مي شود. درحقيقت فناوري نانو به ما امكان ساخت طراحي موادي را مي دهند كه كاملا داراي خواص و اختصاصات جديد هستند.

به بيان ديگر اين نوع فناوري چيزهايي را كه در اختيار داريم با خصوصيات جديد در اختيار قرار مي دهد و يا آنها را از مسيرهاي نويني مي سازد. اما گويا صنايع داروسازي از مدت ها قبل به ساخت ذرات ريز مشغول بوده اند. به نظر پروفسور Buckton، طي سخنراني كه در كنفرانس علوم دارويي انگلستان (BPC) انجام داد ادعا نمود كه فناوري نانو در داروسازي اصطلاح تازه به كار گرفته شده اي براي فناوري توليد ذرات در اندازه ميكروني (particles Micro) است كه از سال ها قبل تهيه و ساخته مي شده اند. پس چه چيزي در اين بين جديد خواهد بود؟ به عقيده مدير اجرايي موسسه فناوري نانو انگليس، دستيابي و ساخت دستگاه هاي آناليز پيشرفته و ابداع روش هاي آناليز نوين سبب مي شود تا ما بتوانيم رفتار مواد را به دقت مورد شناسايي قرار دهيم و از اين رهگذر بتوانيم آنها را با ظرافت خاصي دستكاري كنيم.

• تغيير در خصوصيات دارويي

كاربرد فناوري نانو در پزشكي تاثيرات مهمي دارد. شركت Elan يكي از شركت هايي است كه از فناوري نانو در تغيير ذرات دارويي استفاده مي كند. اين شركت فرايند آسياب كردن كريستال هاي نانو را در اختيار دارد كه اجازه مي دهد بعد از اين پروسس، ذراتي مانند داروي Sirolimns متعلق به شركت Wyeth كه اجبارا مي بايست در فرمولاسيون محلول خوراكي به كار برند، بهبود يافته و آن را بتوانند به فرم قرص ارايه نمايند. يعني با تهيه ذرات نانو فرم محلول اين ماده به فرم جامد تبديل مي شوند. داروي Sirolimns به عنوان يك تضعيف كننده سيستم ايمني همراه ساير فرآورده هاي دارويي در موارد پيوند اعضا مانند پيوند كليه به كار مي رود. اين شركت مدعي است كه با كاهش سايز ذره سرعت انحلال Sirolimns به مقداري كه بتواند به فرم قرص ارايه شود افزايش مي يابد. از نظر تجاري اين نوع فناوري آسياب نمودن فقط مختص داروهاي با حلاليت بسيار ضعيف است، اما به عقيده اين شركت 40 الي 50 درصد فرآورده هاي جديد (NCE) تقريبا در اين رده قرار مي گيرد. فناوري نانو همچنين در زمينه داروهاي پپتيدي كه عمدتا براي محفوظ ماندن از متابوليسم مي بايست به فرم تزريقي تجويز شوند به كمك آمده است و شرايطي را مي تواند فراهم نمايد تا آنها را بتوان از طريق ساير روش هاي داروسازي ونيز مورد پذيرش بيمار تجويز كرد.

شركت Xstal Bio كه با دانشگاه هاي Glasgow Strathelyde همكاري مي كند، توانسته است كريستال هاي نويني بسازد كه با ذرات پروتئيني پوشش داده شده اند. مدير اجرايي شركت Xstal Bio معتقد است كه اغلب شركت ها، براي تهيه ذرات نانو از مسير خرد كردن ذرات بزرگ تر به ذرات كوچك تر استفاده مي كنند، اما آنها فرايندي را در اختيار دارند كه مستقيما ذرات كوچك از آن تهيه مي شود، بدون آنكه احتياج به فرايند زيادتري داشته باشند. اين فرمولاسيون انسولين استنشاقي را انجام مي دهد. بيماران مي توانند به سادگي با اسپري كردن و تنفس آن، پودر خشك انسولين و يا يك پروتئين ديگري را دريافت كنند. براي اينكه اين راه تجويز به طور موثر در اختيار باشد، ذرات محتوي آن بايد آنقدر ريز باشند تا بتوانند در بخش هاي عمقي مجاري تنفسي نفوذ كنند والبته آنقدر ريز هم نباشد تامبادا پس از مصرف از دهان و بيني خارج شوند. بنابر اين شركت Xstal Bio مسير اثباتي خاصي را پشت سر گذرانده است و هم اكنون اين فرآورده در بيماران تحت آزمايش است. فناوري نانو در زمينه تشخيص ساده بيماري ها، تصويربرداري ها و برآوردسريع از كارايي مصرف دارو در افراد نيز كاربردهايي دارد. به طور كلي اين فناوري در توليد اعضاي مصنوعي، كاشت داروها، استفاده از تشخيص هاي فردي در كنترل آزمايش هاي درون تني و تشخيصي و داروسازي نوين كاربرد دارد. درخصوص آخرين مواردي كه اشاره شد، يعني مونيتورينگ تشخيصي و داروسازي، اين فناوري قادر است ريز وسيله داروهايي بسازد تا پس از كاشتن آن در بدن و كمك آن، سطح خوني مواد بيولوژيك درون بدن دائما تحت كنترل باشد و در صورت نياز مقداري دارو آزاد و ارايه شود.

• ژن درماني

يكي ديگر از كاربردهاي فناوري نانو در زمينه دارو رساني ژن هاست. Vector هاي موجود، ويروس هاي اصلاح شده روي سيستم ايمني بدن داراي اثراتي هستند، بنابراين تحقيقات روي ساخت، ذرات نانو كه قابليت حمل ژن ها را داشته باشند از موارد مورد نياز مي باشد. ساير روش هاي آزادسازي و دارو رساني به منظور افزايش تاثير دارو و كاهش اثرات جانبي آنها نيز وجود دارند كه مورد تحقيق مي باشند. به طور مثال كاربرد پوشش هايي كه تحت تابش نور فعال مي شوند براي كاربرد داروهاي خاص در استخوان ها به كار گرفته مي شود از اين موارد هستند. اين نوع داروها عمدتا به علت نوع پوشش دادن آنها، غيرمحلول باقي مي مانند و در استخوان ها جذب مي شوند. اين پوشش ها پس از قرار گرفتن در معرض نور و تابش به فرم محلول درآمده و اجازه مي دهند تا دارو به محل اثر خود رسيده و تاثير نمايد. اين تحقيقات همچنين بر روي ذرات مغناطيسي كه به كمك آن بتوان داروها را به محل اصلي هدايت نمود نيز انجام مي شوند. پوشش ذرات غير نانو با پليمرهايي نظير پلي اتيلن گليكول نيز از مواردي است كه به كمك آن داروها را مي توان به محل اصلي هدايت نمود. اين روش سبب مي شود تا اختصاصات دارو تغيير ننمايد و دارو از متابوليسم در كبد درامان باقي بماند. اين راه دارورساني نيز به زودي در درمان در دسترس قرار خواهد گرفت. علي رغم آنكه امروزه ممكن است فناوري نانو در مقايسه با علوم رايج و كاربردي بيشتر از يك عبارت باب روز جلب توجه نكند، اما اصلا نبايد از توانمندي هاي آتي آن غفلت كرد.

• تحليل

مهندسي ذرات و دارو رساني نوين از مهم ترين فصل هاي مشترك دارو رساني با فناوري نانو است، به علت پيشرفت در روندهاي ساخت ذرات و فرمولاسيون هاي دارويي امكان دارو رساني فرآورده هاي جديد كه عمدتا از نوع پپتيدها و پروتئين ها مي باشند امكان پذير شده است. هم راستاي اين پيشرفت ها صنعت ساخت پليمرهاي دارويي امكان تهيه حامل هاي مناسب براي دارو رساني به محل هاي اثر مورد نظر را فراهم كرده است. اميد است با يك بازنگري كلي پيرامون توانمندي هاي موجود در مراكز تحقيقاتي داخلي و امكان سنجي براي انجام پروژه هاي نانو در عرصه دارو رساني بتوان از ظرفيت هاي بالقوه در راستاي كاربردي نمودن فناوري نانو در دارو رساني بهره برداري نمود. متقابلا پژوهشگران نيز مي بايستي با درك مناسب از موقعيت فراهم شده و توجه صنايع دارويي از اين فناوري، خود را به طور علمي و عملي براي ورود در اين عرصه مهيا نمايند و با ارايه دستاوردهاي قابل كاربرد، حفظ اعتمام متقابل سرمايه گذاران و گسترش روز افزون اين رويكرد در بين صنايع دارويي اقدام نمايند.

طراحی آزمایشات یا DOE (Design Of Experiments) یکی از ابزارهای مهم آماری است که به طور گسترده برای بالا بردن کیفیت محصول به کار می رود. با این روش می توان منابعی که روی کیفیت محصول تاثیرگذار هستند را شناسایی کرده و با تغییر دادن اندازه عاملها در یک محیط کنترل شده، با بررسی پاسخهای متفاوت، بهترین پاسخ را انتخاب نمود. طراحی آزمایشات مثل طراحی محصول می باشد، بنابراین هدف باید کاملا تعریف شده و مشخص باشد.

در این روش متغیرهای کلیدی که بر مشخصه کیفی مورد نظر فرایند اثر می گذارند مشخص شده و با بکارگیری این روش می توان عاملهای ورودی قابل کنترل را به طور سیستماتیک تغییر داد و اثرات آنها را بر روی پارامترهای محصول خروجی ارزیابی نمود. آزمایشهایی که به صورت آماری مطرح می گردند می توانند به مقدار قابل توجهی از میزان تغییرات در مشخصات کیفی بکاهند و همچنین سطوح متغییرهای قابل کنترل که باعث بهینه کردن عملکرد فرایند می گردند را تعیین نمایند. طراحی آزمایشات یکی از عمده ترین ابزار کنترل کیفیت قبل از تولید (Off Line Quality Control ) می باشد که غالبا در فعالیتهای توسعه ای و در مراحل اولیه تولید به کار می روند. در حالیکه روشهای کنترل فرایند حین تولید (On Line Quality Control ) در زمان تولید محصول استفاده می گردند. 

هنگامی که نسبت متغیرهای مهمی که بر خروجی فرایند اثر می گذارند مشخص گردید، نیاز به تعیین طرح یا مدلی خواهیم داشت که بتواند رابطه بین متغییرهای ورودی و مشخصات کیفیت خروجی را توضیح دهد. یکی از روشهای آماری قابل استفاده جهت مشخص کردن چنین مدلهایی شامل تجزیه و تحلیل رگرسیون می باشد. زمانی که متغیرهای مهم شناسایی شدند و ارتباط موجود بین متغیرهای مهم و مدل خروجی فرایند مشخص گردید، می توان از روش کنترل فرایند آماری حین تولید جهت نظارت بر فرایند به طور موثر استفاده نمود. روشهایی نظیر نمودارهای کنترل را می توان جهت بررسی خروجی فرایند و مشخص نمودن زمان نیاز به ایجاد تغییر در فرایند به منظور برگرداندن آن به حالت تحت کنترل استفاده کرد. مدلهایی که ورودیهای تاثیرگذار و مهم را به خروجی فرایند مرتبط می سازند کمک می کنند تا نوع و اندازه تغییرات مورد نیاز تعیین گردند.

در پایین ترین مرحله تکامل، مدیریت اغلب در مورد مسائل کیفیت اطلاع و آگاهی ندارد و احتمالا هیچگونه فعالیت موثر و سازماندهی شده ای در زمینه تضمین کیفیت وجود نخواهد داشت. با اینحال، گاهگاهی به میزان نسبتا کمی از روشهای نمونه گیری جهت پذیرش برای بازسازی مواد ورودی استفاده می گردد. با رشد سازمان فعالیتهای بازرسی افزایش می یابد. روش نمونه گیری جهت پذیرش تا زمانی که پی برده شود که دیگر نمی توان به وسیله بازرسی کیفیت محصولات را افزایش داد استفاده می شود .